Jak rozmawiać o seksie z partnerem. Konkretne zdania, nie ogólniki

Pary rozmawiają o pieniądzach, dzieciach, remoncie i teściowej. O seksie zwykle nie, i to nie dlatego, że nie mają nic do powiedzenia. Po prostu nikt nigdy nie pokazał im, jak taką rozmowę zacząć, żeby nie zabrzmiała jak lista zarzutów.

Ten tekst jest o tym, jak rozmawiać o seksie z partnerem w praktyce: kiedy, od jakich słów i co robić, kiedy pójdzie nie tak.

Najpierw moment, dopiero potem słowa

Większość takich rozmów nie udaje się z powodu terminu, nie z powodu treści. Są dwa momenty, w których praktycznie nie ma szans.

• Zaraz po seksie. Cokolwiek wtedy powiesz, zostanie usłyszane jako ocena tego, co się przed chwilą wydarzyło. Nawet pochwała brzmi wtedy jak recenzja.
• Tuż przed seksem. Stawia drugą osobę pod ścianą w momencie, w którym jest najbardziej odsłonięta.

Dobry moment jest nudny: spokojny wieczór, spacer, jazda samochodem. Bok w bok działa lepiej niż twarzą w twarz, bo brak przymusu patrzenia sobie w oczy obniża napięcie. Rozmowa o seksie prowadzona poza łóżkiem i poza kontekstem seksu jest znacznie łatwiejsza dla obu stron.

Zdania, od których można zacząć

Nie chodzi o formułki do wyuczenia, tylko o pokazanie, czym różni się zdanie, które otwiera, od zdania, które zamyka. Wszystkie poniższe mają jedną cechę wspólną: mówią o mnie, nie o tobie.

• „Chciałbym, żebyśmy czasem rozmawiali o naszym życiu intymnym. Nie bardzo wiem, jak to zacząć, ale mi na tym zależy.”
• „Jest coś, o czym myślę od jakiegoś czasu. Możemy o tym pogadać, jak będziesz mieć chwilę?”
• „Podoba mi się, jak nam jest, i mam ochotę czegoś jeszcze. Ciekawi mnie, co Ty na to.”
• „Ostatnio mam mniejszą ochotę i to nie ma związku z Tobą. Wolałam Ci to powiedzieć, niż żebyś się domyślała.”

I zdania, które zamykają

Wszystkie zaczynają się od „ty” i wszystkie zawierają ukryte oskarżenie, nawet jeśli nikt go tam nie włożył świadomie.

• „Ty nigdy…”, „Ty zawsze…”. To nie jest opis, to wyrok, a na wyrok odpowiada się obroną.
• „Dlaczego nie możesz po prostu…”. Pytanie, które nie jest pytaniem.
• „Moja poprzednia partnerka…”. Porównanie kończy rozmowę i zwykle zostaje na lata.
• „Musimy poważnie porozmawiać”. Zapowiedź, po której druga osoba przychodzi już w gotowości do obrony.

Potrzeby to jedno, granice to drugie

Warto rozdzielić dwie rzeczy, które w tych rozmowach ciągle się mieszają, a rządzą się zupełnie innymi prawami.

Potrzeby i ochoty podlegają negocjacji. Jedno chce częściej, drugie rzadziej; jedno ma ochotę na coś nowego, drugie musi się z tym oswoić. Tu szuka się rozwiązania pośrodku i to jest normalna praca każdej pary.

Granice nie podlegają negocjacji. „Nie chcę tego” jest pełnym zdaniem i nie wymaga uzasadnienia. Jeśli po odmowie pojawia się obrażanie się, wypominanie albo dni milczenia, problemem przestaje być seks, a staje się nim sposób traktowania drugiej osoby.

Rozmowa idzie dobrze wtedy, gdy obie strony wiedzą, że mogą powiedzieć „nie” bez kary. Bez tego żadna szczerość nie jest możliwa, bo szczerość wymaga bezpieczeństwa.

Kiedy druga osoba się zamyka

To najczęstszy scenariusz, o którym prawie nikt nie pisze. Zbierasz się przez tydzień, mówisz, a w odpowiedzi dostajesz wzruszenie ramion, „nie wiem, o co ci chodzi” albo złość.

Zwykle nie jest to odrzucenie. Zwykle to wstyd, który wygląda jak obojętność, albo lęk, który wygląda jak atak. Dla wielu osób, zwłaszcza tych, w których domu o takich sprawach się nie mówiło, sama rozmowa o seksie jest trudniejsza niż seks.

• Nie dociskaj tego samego wieczoru. Powiedz, że nie musicie kończyć teraz, i naprawdę odpuść.
• Nazwij, po co to robisz: „Nie mówię tego, żeby cię krytykować. Mówię, bo chcę, żeby nam było lepiej.”
• Zapytaj o warunki, nie o treść: „Wolisz, żebym o tym nie mówił, czy raczej nie wiesz, jak odpowiedzieć?”
• Zostaw furtkę: „Jak będziesz chciała, wróćmy do tego. Nie ma pośpiechu.”
• Jeśli po kilku podejściach nie da się w ogóle zacząć, to nie jest już kwestia doboru słów. To jest moment na osobę trzecią.

Rozmowa to nie jedno wydarzenie

Największe nieporozumienie polega na traktowaniu tego jak jednej wielkiej rozmowy, którą trzeba odbyć i mieć z głowy. Pary, którym się to udaje, robią coś dokładnie odwrotnego: rozmawiają krótko i często.

Wystarczy jedno pytanie raz na jakiś czas, zadane bez ciężaru. „Jak się czujesz z naszą bliskością ostatnio?” albo „Jest coś, czego chciałabyś więcej?”. Dwie minuty co kilka tygodni działają lepiej niż dwie godziny raz na dwa lata, bo nic nie zdąży urosnąć.

Warto też pamiętać, że nie wszystko przechodzi przez słowa. Dotyk, spojrzenie, to, czy ktoś odwraca się w łóżku w Twoją stronę, czy od Ciebie, też jest informacją. Rozmowa bywa potrzebna właśnie po to, żeby sprawdzić, czy dobrze się te sygnały czyta.

Kiedy warto pójść do specjalisty

Nie dlatego, że coś jest źle, tylko dlatego, że pewne rzeczy trudno rozwiązać we dwoje, będąc jednocześnie stroną i mediatorem.

• Każda próba rozmowy kończy się kłótnią albo milczeniem trwającym kilka dni.
• Różnica poziomów pożądania utrzymuje się od dawna i jedna osoba czuje się odrzucana, a druga rozliczana.
• W tle są trudne doświadczenia z przeszłości, w tym doświadczenia przemocy.
• Pojawia się dysfunkcja seksualna, czyli ból, brak orgazmu, trudności z erekcją.
• Rozmowy są, ale od lat kończą się w tym samym miejscu i nic się nie zmienia.

Jak pracujemy w Libere

Na spotkanie można przyjść we dwoje albo samemu; obie drogi mają sens i żadna nie jest gorsza. Część osób przychodzi najpierw sama, żeby uporządkować własną stronę, zanim wciągnie w to drugą.

Prowadzimy terapię par oraz konsultacje i terapię seksuologiczną. W gabinecie sporo czasu zajmuje po prostu nauka rozmawiania w obecności kogoś, kto pilnuje, żeby nie zamieniła się w licytację krzywd. To nie jest wyszukana metoda, ale zwykle jest tym, czego brakowało.

Przyjmujemy w Gdańsku, w Śródmieściu, we Wrzeszczu i w Oliwie oraz online.