Dzienniczek bliskości

Rozmowa o tym, jak jest w związku, zwykle odbywa się w najgorszym możliwym momencie, czyli po kłótni, i dotyczy całości naraz. Ten dzienniczek robi coś odwrotnego. Dwa pytania dziennie, każde z was osobno, przez dwa tygodnie. Po tym czasie zamiast wrażeń macie zapis i widać, kiedy naprawdę było blisko, a kiedy nie.

Zanim zaczniesz

Wypełniajcie osobno i nie pokazujcie sobie kartek na bieżąco. Wspólne wypełnianie zamienia to w rozmowę o ocenach, a wtedy liczby przestają cokolwiek znaczyć. Kartki porównuje się dopiero po dwóch tygodniach.

To nie jest ocena partnera. Pytanie brzmi, jak Ty się dziś czułeś, a nie jak on się zachował. Ta różnica jest cała.

Nie zastanawiaj się dłużej niż kilka sekund. Pierwsza liczba jest zwykle najbliższa prawdy, a dłuższe myślenie zamienia to w tłumaczenie się przed samym sobą.

Wypełniaj codziennie o tej samej porze, najlepiej wieczorem. Uzupełnianie trzech dni naraz w niedzielę nie daje nic poza wrażeniem, które i tak już mieliście.

Jeśli w związku dochodzi do przemocy, ten dzienniczek nie jest właściwym narzędziem. Wtedy potrzebna jest rozmowa o bezpieczeństwie, a nie pomiar bliskości.

Kiedy tego użyć

Kiedy każde z was pamięta ostatni tydzień inaczej.
Kiedy „ostatnio jest źle” nie daje się w żaden sposób sprawdzić.
Na początek terapii pary, żeby było od czego zacząć.
Po ustaleniu zmian, żeby zobaczyć, czy cokolwiek się przesunęło.

Jak to zrobić

Krok 1. Umówcie się na dwa tygodnie

Krócej nie ma sensu, bo tydzień to za mało, żeby odróżnić przypadek od wzorca. Ustalcie konkretną datę początku i końca oraz porę dnia. Powieście kartki w dwóch osobnych miejscach, na przykład każdy przy swojej stronie łóżka.
Krok 2. Codziennie zaznaczcie dwie liczby

Pierwsza: jak blisko czułem się dziś tej osoby, od zera do stu. Druga: na ile czułem się dziś przez nią zrozumiany, od zera do stu. Zero znaczy zupełnie nie, sto znaczy bardzo. Nie porównujcie z wczoraj i nie zaglądajcie w poprzednie dni przed wpisaniem.
Krok 3. Dopiszcie jedno zdanie

Krótko, co się tego dnia wydarzyło. Nie wnioski, tylko fakt. „Wieczór osobno.” „Rozmowa przy kolacji.” „Cały dzień w pracy, wróciłem o dwudziestej drugiej.” To zdanie jest po to, żeby po dwóch tygodniach dało się zobaczyć, co stało za liczbą.
Krok 4. Po dwóch tygodniach porównajcie kartki

Połóżcie je obok siebie i przeczytajcie dzień po dniu. Nie zaczynajcie od dni najgorszych. Zacznijcie od dni, w których oboje macie wysoko, bo te są najbardziej użyteczne i najrzadziej omawiane.
Krok 5. Szukajcie trzech rzeczy

Po pierwsze, dni wysokie u obojga i to, co je łączy. Po drugie, dni rozjechane, czyli takie, gdy jedno ma wysoko, a drugie nisko, bo tam zwykle mieszka nieporozumienie. Po trzecie, dni niskie u obojga i to, co je poprzedzało. Zapiszcie po jednym wniosku z każdej z tych trzech grup.
Krok 6. Wybierzcie jedną rzecz do powtórzenia

Nie plan naprawy związku. Jedna konkretna rzecz z dni wysokich, którą da się powtarzać w tygodniu: wspólna kolacja bez telefonów, dwadzieścia minut rozmowy po położeniu dzieci, wyjście w sobotę rano. Rzeczy, które podnoszą te dwie liczby, są zwykle zaskakująco małe.
Czego się spodziewać

Najczęstsze odkrycie nie dotyczy poziomu, tylko rozjazdu: okazuje się, że w tym samym dniu jedno z was czuło się blisko, a drugie zupełnie nie. To bywa nieprzyjemne i jest najbardziej wartościową rzeczą, jaką ten dzienniczek daje, bo pokazuje, że różnica dotyczy odbioru, a nie tego, kto kłamie. Bywa też, że samo wypełnianie podnosi obie liczby, bo zwraca uwagę na drugą osobę. To nie jest błąd pomiaru, tylko efekt uboczny, który warto zachować.

Dwa tygodnie

Każde z was wypełnia własną kopię. Wieczorem, o tej samej porze, od zera do stu.

Dzień 1

Data

Jak blisko czułem się dziś

Na ile czułem się zrozumiany